۱۳ اردیبهشت, ۱۳۹۲ | دیدگاهها ۸ |
به طاها…به یاسین…به معراجِ احمد…به قدر و…به کوثر…به رضوان و طوبی…به برق نگاه و به خال سیاهش..
به عطر ملیح گریبان مهدی..به حج جمیلش…به جاه جلیلش..به صوت حجازیه قرآن مهدی..
یك روز آموزگار از دانش آموزانی كه در كلاس بودند پرسید:آیا می توانید راهی غیر تكراری برای بیان عشق،بیان كنید؟برخی از دانش آموزان گفتند با "بخشیدن "عشقشان را معنا می كنند.برخی "دادن گل و هدیه" و "حرف های دلنشین"را راه بیان عشق عنوان كردند.شماری دیگر هم گفتند "با هم بودن در تحمل رنجها و لذت بردن از خوشبختی "را راه بیان عشق می دانند.
در آن بین پسری برخاست و پیش از اینكه شیوه ی دلخواه خود را برای ابراز عشق بیان كند،داستان كوتاهی تعریف كرد:یك روز زن و شوهر جوانی كه هر دو زیست شناس بودند طبق معمول برای تحقیق به جنگل رفتند.آنان وقتی به بالای تپه رسیدند در جا میخكوب شدند.
میگریزی از من و دائم عاشقت را میدهی بازی